بالهای شکسته ام نای پـــر کشیدن سوی تو را ندارد. در این صحرای بی عشق سراب عشق برایم می آوری!!

نـــــــــه

         نــــــــــــــــــــــــه

                             نمی خواهم ،

                                         اینبـــــار طاقت خرد شدن و فنا شدن را ندارم.

لااقل تـــــــــــو خود میدانی.

وقتــــــــی انتهای کوچــه ها

                  خالی از تجسم زلـــــــال چشمــــهاست.

چگونـــه می توانم سر بر بالیــــــــنت بگذارم

            آن هنگــام که،

به میهـــــــــــــمانی چشمان پر تلاطمت بودم.

            وقتــی در حریــــم زنـــــــــــــــــانـــــگی ام

آه می کشــیدم،

            تو کجـــا بودی ؟

                  آن زمان که اشــــــــکهایم آبستن

                                    نا امیدی ام شــد.

                  بر باد رفـــــــــــــــت،

                  خون بهای این دلِ

                              بــــــــی دل.

همان معجزه که دردلــــــــــــــــــــــم خشـــــــــــــــــــکیــــــــد

و ترســــــــــــــــــی که در دلــــــــــم خانه کرد.

شبیه ترس عقــــــــیم شدن زاینـــــــــــده رود

این همــــــــه هراس

به کدامیــــن گناه؟

کاش عاشق خدا می شــــــــدم

نه عشـــــــــق چشمانــت ، که آنقــــدر کورم کــــــــرد

که نبـــــــــینم تــو هم

                              نمــــــــــی توانی

چه بزرگـــــی برای من

وتیــــــــله ی چشمانم که خونین شـــــــد

از یخ دستــــــــانت

که برگ برگ دفــــــــــتر نقاشــــــــی ام را

نقش کسی را می کـــــــشم

که دلش دلتنگ دلــــــــــم است

                                    اما دستانــــــــش

                                                بارشـــــــی ندارد

                                                            بر تن خمــــــــــــــوشم.

به کتابهایم که نگاه میکنم

من را مازوخیزم روانی می نامد.

آزار می بینم از خاطرات مشترکشان اما باز میخوانم

چراااااااااااااااااا؟

رو به باد ایستاده ام. دامنی چین دار به تن دارم و موهایم را به دست شلاق های باد می سپارم. گاهی اوقات صورتم نیازمند سیلی باد می شود.

صدای هوهویش درمیان درختان پشتی اجازه نمی دهد برگردم. فقط  روبرو هست و یک پرتگاه تاریک .

سرخی چشمانم، گونه های خیس و تب دارم ،چشمان متورم و مژه های نمناکم و..... دستانم که نگاهش می کنم!!!

هنوز جای بوسه هایت هست! جای اشکهایمان! جای قفل شدن انگشتان مان! درمیان دستانم عکسهایمان ، خاطره عشقی نافرجام! قدم به جلو بر می دارم، بعد از تو نه عکسهایت را می خواهم نه دستهایم را....

هردو را به پرتگاه می سپارم. 

نمیدانم به  حرف چه کسی گوش دهم؟ اهریمن یا نیک صالحان ؟تمام درونم یک نیرویی است که می گوید برو تمام کن فراموش کن اما امان از ....

ناگفته هایی است که بگذار خاموشی پیشه بگیرم به چنگ آوردن خوشبختی کار هر مخلوقی نیست همچون ماهی است که لیز میخورد و فرار میکند چقدر خوشبخت بودم .

ديگر اقليما به آخر خط رسيده است مرور آنهمه عذاب برايم حكم مرگ را دارد و اكنون خيانت مي انديشم.

سکوت اینبار طعم خیانت میدهد حریم ها برایم نامتناهیند و هر چه میخواهم نابودشان کنم نگاهی آن دو دورها آزارم میدهد.  و چه شبیه غربت شده ام چشمانم را میگویم هنوز در حسرت می سوزد و اما اشکهایش خشکیده اند.

سلامی میکنم به دوباره های باور، به بهاری گمشده، به آزادی پرکشیده ،به تخته سنگ سکوت ،که امروز برای خودمان قبر ها کندیم.

/خوب بودیم خوب هستیم /

تلاشمان برای بدست آوردنمان هیچ بود به اینجانگاه میکنم به جایگاهم اما واقعا همان دخترک پر از نوشته هستم کجایم ؟

چرا؟

خانه ام سلام گرچه دوسالی نبودم گرچه زخمها خوردم و هجرانها کشیدم اما دیگر اینجا می نویسم مثل گذشته های دور باز هم شروع میکنم .

از امروز اینجاهم خانه ی من است.